'Das Leben is fur die, die es geniessen...' 'Życie jest dla tych, którzy potrafią się nim cieszyć..."

niedziela, 30 września 2007

KorpoLife po niemiecku

Znajomy zapytał mnie ostatnio, czy u mnie wszystko ok - zaniepokoił się brakiem znaków życia na blogu... Śpieszę rozwiać wątpliwości: Żyję:) Ostatnio byłam po prostu w nastroju nieprzysiadalnym i by nie demonstrować mojego wrodzonego optymizmu;), omijałam bloga szerokim łukiem.

Ostatni tydzień był Tygodniem Korporacyjnego Żebraka - większość mojej energii życiowej pochłaniało żebranie i błaganie ludzi, by zrobili dla mnie to, co nalezy do ich obowiązków. Na błaganiu, bo metody siłowe (od tupania nogą i gorącej dyskusji na eskalacji do 'szefów szefów') są w przypadku Niemców często nieskuteczne i kończą się fochem gigantem jednostki, na którą próbuję wywierać presję, a następnie... błaganiem;) : 1. o wybaczenie, 2. o zrobienie tego, do czego teoretycznie daną jednostkę zatrudniono w Jedynym Słusznym Banku. A! i najważniejsze: jeśli juz uda się cokolwiek wyżebrać, to koniecznie trzeba wyrazić swój dziki zachwyt nad wolą współpracy i zaangażowaniem...

W czwartek moja irytacja sięgnęła zenitu za sprawą kolegi z jednego z działów informatycznych. Kolega z technologii przygotowujący makro dla mojego projektu stwierdził, że bedziemy potrzebować nowej wersji X i żebym złozyła Wniosek-O-Nic-Nie-Mówiącej-Nazwie. Tak się składa, że wniosek jest rozpatrywany przez departament, który korzysta z faktu, że mamy freeze przed wprowadzeniem Sytemu-Który-Rozwiąże-Wszystkie-Problemy i killuje wszystkie tego typu oddolne inicjatywy biznesu.
Pytam: po co nam nowa wersja X?
Odpowiedz: 'Nie wiem, ale Hans powiedział, że potrzebujemy.'
Wrrrr....
Wysyłam maila do Hansa z prośbą o krótkie techniczne uzasadnienie do wniosku. W odpowiedzi dostaję 80-stronicowy dokument o charakterze ultratechnicznym, link do zasobów na dyskach sieciowych, do których szare żuczki nie mają dostępu i komentarz: 'Jakbyś miałą jeszcze wątpliwości, to zadzwoń'. Wrrrr.... wrrrr.... Wrrr... Dzwonie do Hansa: 'Hans, naprawde doceniam Twoje poczucie humoru. Rozbawileś mnie do łez..."...

Czasem mam ochotę ich wszystkich powybijać... Czuję się trochę jak na froncie - ciągła walka.

Efekt był taki, że w piątek, po całodziennej wizycie w Berlinie padłam na twarz do łożka i obudziłam się 11 godzin później... Zdjęć z Berlina nie załączam, bo widziałam jedynie lotnisko i dawną fabrykę turbin do łodzi podwodnych, w której mieści się call center:/


Jutro (a w zasadzie dziś) zaczyna się kolejny tydzień działań na froncie, tym razem jednak krótszy o jeden dzień - w środę jest Dzień Zjednoczenia i mamy wolne:) To nastraja optymistycznie. Podobnie jak tęcza, którą widziałam wczoraj. Dobry znak:)




niedziela, 9 września 2007

prawie jak tropiki

Rafy koralowe u wybrzeży Egiptu...?











Wodne safarii na Malediwach...?

Krótki urlop na Jukatanie...?








Nie, to Aquazoo. W Dusseldorfie;)
Ponieważ pogoda za oknem nie nastraja optymistycznie, a niemieckie pogodynki z kolejny tydzień z rzędu z uśmiechem zapowiadają postępujące ochłodzenie, postanowiłam odreagować i wybrałam się pooglądać tropikalne rybki.
Już przy wejściu okazało się, że trochę zawyżam średnią wieku - byłam chyba jedną osobą, która nie przyprowadził ze sobą jakiegoś brzdąca:) Reszta dorosłych koncentrowała swoje wysiłki na popychaniu wózków, odklejaniu maluchów od kolejnych akwariów i powstrzymywaniu ich przed pukaniem w szybę z napisem "Prosimy nie stukać w szybę", za którą wygrzewały się węże. Mimo rożnic wiekowych przynajmniej w jednym miejscu moja reakcja była taka sama jak młodszych zwiedzających - w okrągłej sali, w której ściany zastąpiono akwarium z tropikalnymi rybkami, w tym błazenkami. Po wejsciu powiedzialam do siebie: "Nemo". W tym samym momencie młody człowiek obok mnie radośnie zawołał : "Guck mal Mami, es gibt doch Nemo!". Tiaaaaa... Nemo łączy pokolenia...;)
Ubawiłam się jeszcze raz - przy 'szklarni' z krokodylami. Przed wejściem na mostek, z którego można było oglądać te gady, widniał napis: "Krokodyle mogą reagować nerwowo i nagle wyskoczyć z wody". Normalnie, prawie jak tropiki...;)

środa, 29 sierpnia 2007

Happy world of Haribo

Po dłuższej przerwie spowodowanej sezonem wizyt i odwiedzin, powracam do radosnej twórczości. Na początek lekki temat: niemiecka kuchnia;)

Mam nadzieje, że stwierdzenie, które zaraz padnie, a ktore opiera sie wyłącznie na jednostkowym doświadczeniu piszącej, nie zostanie poczytane jako przejaw megalomanii tejże, ale (uwaga! wreszcie przechodzę do rzeczy): Z czym kojarzy statystyczny Polak niemiecką kuchnie? Bier, Wurst und Kartoffeln (piwo, kiełbasa i ziemniaki). Listę ewentualnie uzupełniać mogą precle i zasmażana kapusta. O ile w przypadku piwa dyskusję można uznać za zbędną;), to z kiełbaskami sprawa nie jest już taka prosta. Jestem w Dusseldorfie już prawie 2 miesiące, a kiełbaskę jadłam tylko raz - na pikniku firmowym. Bo też kiełbaski to takie piknikowo-fastfoodowe jedzenie i myślę, że Niemcy nie wypadają pod względem ich spożycia lepiej niż Polacy w sezonie grillowym...
Ziemniak w Niemczech nie jest, jak w Polsce, traktowany po macoszemu - jako dodatek do schaboszczaka;) W Dusseldorfie widziałam go osadzonego w bardzo dobrych rolach pierwszoplanowych - moja ulubiona to chyba gorący, pieczony w mundurku Offenkartoffel z obowiązkową kwaśną śmietaną lub twarożkiem i w towarzystwie rozmaitych dodatków.

Precle - owszem - występują, ale w porównaniu z Bawarią, jakby ich nie było. Sa za to francuskie rogaliki - croissants. Problemy z poprawnym wymowieniem ich nazwy wywołują we mnie falę żalu, że nigdy nie podjęłam się nauki francuskiego;) Mimo wszystko wiadomo, o co mi chodzi i zawsze dostaję swojego rogalika, a dla tej przyjemności jestem nawet w stanie znieść opinię nieuka;) Rogaliki występują w kilkunastu wariantach w każdej piekarni - mniam... Jeśli wrócę do kraju parę kilo cięższa, przynajmniej będę wiedziała dlaczego:D
W Dusseldorfie knajp z niemiecką kuchnią jeszcze nie widziałam. A knajp, barów, restauracji i innych kuchni zbiorowego rażenia tu nie brakuje. Spokojnie można zjeść lunch u Hiszpanów, Wlochów, w knajpie libańskiej czy u Chińczyka (nasz ulubiony chińczyk: Chop Chop, zwany przez nas kuchnią pełną niespodzianek, bo nigdy nie masz pewności, że dostaniesz to, co zamówiłeś). Sushi, wok i co tam sobie jeszcze wymyślicie. Natomiast sznycla z kapustą widzialam tylko raz - w budce przy Obstmarkt (ryneczku owocowo-warzywnym)...
Rdzennie niemiecki lunch jadłam tu tylko raz - i to przez przypadek. Podczas wizyty Rodziców wybraliśmy się do Aachen (Akwizgranu) i tam właśnie zamówione trochę w ciemno Schinkencośtam okazały się plastrami bardzo decent salcesonu, któremu towarzyszyły smażone talarki ziemniaków i dip/sos smietanowo-majonezowy z cebulka. Obiad-bomba kaloryczna. Nic dziwnego, że kelner próbował postawić ten przykład kuchni regionalnej przed Tatą, mi zamiast tego podając pieczeń z warzywami;D

To może przejdźmy do deseru;) Na zdjęciu obok wystawa sklepu z piernikami w Aachen - pierniki są jedną z atrakcji tego uroczego miasta.
Tematyka deserów pozostaje dla mnie ciągle niezbadana - budynie i galaretki z firmowej kantyny nie są chyba reprezentatywną próbą;).
Jedno jest pewne: z rzeczy słodkich polecamy... żelki Haribo:) I czekoladę RittersSport;) I jedno, i drugie w oszałamiającej liczbie wariantów:D





wtorek, 7 sierpnia 2007

Niemieckie media

Kryzys rządu w Polce musi być naprawdę poważny, skoro wspomina o tym nawet Reinische Post. I to na piątej stronie!;) Reinische Post bardziej przypomina Życie Przemyskie niż Rzeczpospolitą, więc prędzej na pierwszą stronę trafi pożar lokalnej stodoły (byle duży) niż jakiekolwiek wydarzenia zagraniczne mniejsze niż atak na WTC. Zatem koalicja (jeszcze) rządząca musiała się naprawdę postarać...;)

Swoją ścieżką, każdy lokals, który dowiaduje się, że jestem z Polski, ma tylko jedno skojarzenie. Nie, nie Jan Paweł II. Wałęsa jest też już vorbei. Odzew na hasło "Ich komme aus Polen" brzmi: "Aaaa! Kaczynski!", ewentualnie "Kaczoren!" Za każdym razem muszę się tlumaczyć, że to nie był mój wybór...;)

Jedna z tutejszych ogólnokrajowych telewizji - Pro7 - nadaje właśnie relację ze ślubu swojej prezenterki, ichniejszej gwiazki, która wychodzi za mąż za dziedzica największej niemieckiej sieci piekarni - młodego Kampsa. Przez ostatnie 3 miesiące widzowie co tydzien mogli śledzić przygotowania do ślubu, "Wymarzonego ślubu Gulcans"... Wielkie show, para roku, ślub roku ... żenua.

W Spieglu brak relacji na temat obu tych wydarzeń - ani o początku końca polskiego rządu, ani o weselu Gulcans... normalnie nie ma co czytać;)

niedziela, 5 sierpnia 2007

Uwaga, uwaga! teraz posty będą już na bieżąco:D

Kolejny weekend dobiega końca i jakoś nie mogę w sobie znależć entuzjazmu na myśl o jutrzejszym poniedziałku. Eh...Weekend rozpoczęłam na sportowo - dzięki prywatnemu dostępowi do sieci (yupi!) udało mi się ustalić, że 15 minut piechotą od domu mam całkiem przyzwoity basen. Trochę oldschoolowy (kabiny do przebierania - wchodzisz z jedej strony ubrany, wychodzisz z drugiej tez ubrany, ale mniej ;) ), krótki i woda ciepłą jak zupa (wcale nie marudzę!), ale wystarczający jak na moje potrzeby. W poczuciu, że zrobiłam coś dobrego dla mojego organizmu, padłam na twarz tuż po powrocie...

Wczoraj zrobiłam sobie wycieczkę do sąsiedniej miejscowości, gdzie położony jest zameczek o mało wyrafinowanej nazwie - Schloss Burg (czyli Zamek Warowny). Oczywiście, nie obyło się bez przygód. Kiedy wysiadłam na dworcu w Solinge-Mitte z jedynej mapy miasta mogłam dowiedziec się, jak trafć do poczty głównej, urzędu skarbowego i na basen, w żaden jednak sposób nie mogłam ustalić, 'którędy na zamek, mocium panie?". Widocznie turyści do Sollingen przyjeżdżają na pocztę... Postanowiłam iść za tłumem, bo przecież tlum nie może się mylić. Zasada ta generalnie jest prawdziwa, przy jednym tylko założeniu: że pragnienia tłumu sa zgodne z Twoimi... W tym wypadku nie byly i tym sposobem trafiłam na główną ulicę handlową miasta Sollingen i tamtejszy jarmark/krimes. Z obiektów wyglądających na zabytkowe znalazłam raptem jeden kościół. Zamknięty zresztą. Już mialam się poddać, kiedy zobaczyłam nadjeżdzający z naprzeciwka autobus z napisem 'Burg'. Znów miałam więcej szczęścia niż rozumu:D

Zanim dotarłam na miejsce, czekała mnie jeszcze jedna atrakcja: kolejka linowa, którą można wjechać na zamek. Postanowiłam być dzielna i wjechać (dla niezorientowanych: mam lęk wysokości) wyciągiem. Bylo warto, a widok wynagradzał ewentualne stresy;) Na samym zamku obywały się właśnie dni z gatunku "życie na zamku w średniowieczu", więc po komnatach szwendali się weseli panowie w zbrojach i dziewoje z kołowrotkami - miłe urozmaicenie. Wycieczka była super, bo zamek jest świetnie zachowany, a mieszczące się w nim muzeum ma naprawdę dobrze przygotowaną ekspozycję - interesującą i "niemuzealną".

Dzionek zakończyłam w kawiarni przy jednej z moich ulubionych fontann w Duss, zwaną przeze mnie "Fontanna pod zalanym aniołkiem" - jednym z jej głównych jest cherubinek z trąbką, po którym spływa woda. Jedna rzecz mnie wczoraj zastanowiła - płeć aniołka. Bo choć z racji swej profesji (zawod: cherubin) i typowo męskiego zarysu szczęki, ww powinien być płci meskiej, braki anatomiczne ww podważają tę teorię.

Dzisiejszy dzień spędziłam bardziej leniwie, ale także turystycznie. Tym razem wybrałam się do Keiserwerth, czyli na obrzeża Duss, gdzie znajdują się ruiny dawnego grodu. Miasteczko jest bardzo malownicze -coś w stylu Kazimierza nad Wisłą, tyle że nad Renem:) Super miejsce na niedzielne popołudnie.








Dusseldorf Weekly No 4 - mail 01.08

Jak dobrze pójdzie, jutro bedzie wielki dzien - gdzies miedzy 8-16 przyjda magicy z Deutsche Telekom podłączyc internet. Mam nadzieje, ze nie będzie z tym wiekszego klopotu, bo chyba sie im popłacze... Choć kolega (Niemiec z Hamburga) twierdzi, że tu płaczem się nic nie zdziała, trzeba wrzeszczeć. Mam braki w edukacji - nie umiem wymyślać ludziom po niemiecku...;)

Udało mi sie zidentyfikowac sasiadkę, u ktorej listonosz zostawil paczkę z modemem i nawet udalo mi się dogadać z nią w sprawie magicznej skrzynki z podpięciami telefonicznymi dla całej kamienicy, więc możemy mowic o sukcesie.


Sukces numer dwa: zainstalowalam zawartość paczki. Fakt, instrukcja byla łopatologiczna: włóż ŻÓŁTY kabelek do SZAREJ dziury w Twoim komputerze, a drugi koniec wetknij w gniazdko w ścianie (obrazek). Koncówek nie dalo sie pomylić:D Teraz juzż wiem, po co uczylam się nazw kolorów po niemiecku;)

Stwierdzając, że instalacja sie udała, troche sie pospieszylam - 'oprogramowanie nie jest wspierane przez język mojego systemu',czyli polski). Pytalam Rosjanina - 'jego komputer też nie wspieral tego badziewia, ale badziewie działa' (cytat w wolnym tłumaczeniu).


Cóż, teraz wszystko w rękach magików z DT...

Dusseldorf Weekly 3 i 1/2 - mail z 29.07

Na początek dobra wiadomość dla miłośników kotów: w Dusseldorfie koty jednak występują i mają się dobrze. Wiedziałam w końcu przedstawiciela tego gatunku na barbeque u koleżanki – wyglądało na to, ze jedyną rzeczą, jaka mu przeszkadza w kociej szczęśliwości jest dzwoneczek, który Ktoś przywiązał mu do obróżki.

Zrobiłam sobie dziś malą wycieczkę do tzw. Mediahafen, czyli nowoczesnej części miasta, w której zlokalizowane są biura m.in tutejszej telewizji. Jest to punkt obowiązkowy każdej wycieczki, z dwoch powodów:
1. Rheinturm – czyli wieża widokowa, będąca znakiem rozpoznawczym dla miasta. Na szczycie jest też bardzo poshy restauracja, która obraca się o ileś tam stopni w ciągu godziny. Dla zakręconych w sam raz:)
2. Budynki Gehry'ego – dwa powykrzywiane budynki (na zdjęciu), pokazywane we wszystkich przewodnikach po mieście.
Wszystko wskazuje na to, że nie jestem target grupą wycieczek do Mediahafen, bo szczerze mówiąc nic mnie tam nie powaliło. Może zrzucmy to na karb pogody pod psem (w języku lokalsów: Hundewetter) i fakt, że nie wjechałam na wieżę (bo widoczność była słaba – przynajmniej tej wersji się trzymajmy)

Człowiek o wyglądzie podstarzałego hippisa, który siedzi przy stoliku obok ma torbę z sentencją „Menschensein heisst lesen" – Człowieczeństwo oznacza czytanie. Ładne. Zwłaszcza, ze tym razem drogowskaz idzie drogą, którą wskazuje – Hippis pogrążony jest w lekturze….

Przy okazji wycieczki do Mediahafen odkryłam chyba mój ulubiony sklep. Przy Citadellastrasse, przy której znajdują się m.in. antykwariaty, znalazłam uroczy sklepik z bizuterią, torebkami i innymi babeczkowymi skarbami. Co zabawne, gdy weszłam do środka, okazało się, że wlaścicielka niefrasobliwie wyszła zostawiając sklep na pastwe klientek;) Po dobrych 20 minutach jakis mężczyzna zajrzał przez okno wystawowe i zwijając się ze śmiechu zaczął nawoływać właścicielkę, żeby zaczęłą pilnować swojego biznesu. Zabawne.

Do miłych miejsc zaliczyłabym jeszcze sklep z cukierkami „Tante Emma" („Ciocia Emma" – co za właściwa nazwa!) oraz Chocolaterie – czyli, bez owijania w bawełnę – sklep z czekoladą. Nie jest może tak urokliwy jak jego szwajcarskie odpowiedniki, ale mimo wszystko lubie do niego zaglądać.

Nie wiem, czy już wspominałam, ale tutaj każdy Neudusseldorfer/in dostaje taki zestaw powitalny. W pudełku przypominającym pudełko na pizzę znajduje się mini mapa miasta, informacje o komunikacji miejskiej, wskazówki jak zarejestrowac gosposie (to nie zart!) oraz kupon, który w informacji turystycznej może za 5 euro wymienić na specjalny zestaw zniżek.
Dziś zdołałam wreszcie dotrzec do informacji turystycznej w godzinach jej urzędowania i odebrałam swoje znizki. Obejmują przede wszystkim zniżki do muzeow, jakaś przejażdżkę Renem, ale również 1-2 tygodniowe prenumeraty gazet. No, to będę miala co czytac:D i